|
Rýnt í brunn Ingólfs 20.1.2004 Einu sinni þótti Miðbæjarmarkaðurinn við Aðalstræti vera fallegt hús. Það var um svipað leyti og Morgunblaðið reisti stórhýsi sitt við sömu götu og þegar borgaryfirvöld dreymdi um að rífa Bernhöftstorfuna og reisa skrifstofuhús sem hefðu sómt sér vel í blokkahverfum Austur-Þýskalands. Í ljósi þess að tískan fer stöðugt í hringi, er ekki útilokað að Miðbæjarmarkaðurinn muni aftur þykja fallegt hús eftir nokkur ár. Það verður þó að telja ólíklegt.Sú var tíðin að rekið var veitingahús í kjallara Miðbæjarmarkaðsins. Það nefndist Ingólfsbrunnur, enda hafa Reykvíkingar lengi verið vissir um að bæ Ingólfs væri að finna í grennd við Aðalstrætið og í götunni fyrir framan Miðbæjarmarkaðinn er að finna gamlan brunn, sem eitt sinn var talinn vatnsból landnámsmannsins. Því þótti sjálfsagt að kenna staðinn við brunninn. Ingólfsbrunnur var starfræktur lengi. Nákvæmlega hversu lengi er höfundi greinarinnar raunar ókunnugt um, en í það minnsta nógu lengi til að allt var orðið gamalt og lúið í byrjun tíunda áratugarins, þegar sá er þetta ritar hóf að sækja staðinn heim. Kannski var Ingólfsbrunnur þokkalegur staður einu sinni. Kannski var hann alltaf hálfgert greni. Það er erfitt að segja, en líklega er erfitt að halda uppi háum standard á kaffihúsi sem rekið er í kjallara uppgjafarverslunarmiðstöðvar, við hliðina á sólbaðsstofu. Og það væri synd að segja að eigendurnir hafi reynt mikið í þeim efnum. Út frá sjónarhorni framhaldsskólanemans hafði Ingólfsbrunnur hins vegar ótvíræða kosti. Staðsetningin var góð, þar var alltaf laust pláss og – það sem kannski skipti mestu máli – þar var alltaf hægt að kaupa bjór án þess að vera krafinn um skilríki. Það er raunar ekki djúpt í árinni tekið að segja alltaf hafi verið laust pláss á Ingólfsbrunni. Réttara er að þar sást aldrei kjaftur. Kannski einn eða tveir kúnnar og það helst í kringum hádegið. Staðurinn gat þó státað af einum fastagesti. Gulli, hárgreiðslumeistari á stofunni “Nikk” á Skólabrú, mætti þangað í hádegismat. Var það fastur liður í starfi veitingamannsins að snarast fram fyrir afgreiðsluskenkinn og setja fagurlega skreyttan miða á eitt borðið þar sem stóð “Frátekið” – skipti þar engu þótt salurinn væri galtómur. Þessa kurteisi kunni Gulli að meta, í það minnsta kom hann alltaf aftur. Það hefur ekki verið vegna þess að maturinn væri ljúffengur – öðru nær. Og kaffið var staðið og ofsoðið. Hvernig hefði það líka getað verið öðruvísi? Allt við Ingólfsbrunn kallaði á að kaffið væri vont, krúsirnar óhreinar og umbúðirnar á sykurmolunum upplitaðar. Niður í Ingólfsbrunn teygðist aldrei nein sólarglæta og við kúnnarnir vorum allir gráir og guggnir í hrópandi mótsögn við stöku sóldýrkanda sem villtist inn um rangar dyr á leiðinni á sólbaðsstofuna. Um nokkurra vikna skeið héldum við kaffi- og bjórþyrstu menntskælingarnir okkur hafa himinn höndum tekið, að hafa uppgötvað stað sem við gætum helgað okkur. Illu heilli var gæfa okkar jafnframt ógæfa staðarins. Það sem við töldum kost – að engir væru viðskiptavinirnir – fór með reksturinn í strand. Einn daginn var lokað og á hurðina kominn miði með almennt orðuðum upplýsingum um að ekki yrði opið í bráð. Kaffi- og bjórsvelgir urðu að leita á ný mið, sem meðal annars fundust á Kaffi Torgi við Lækjartorg og hjá Gvendi dúllara í kjallara veitingastaðar í nágrenninu. Í nokkur misseri var Ingólfsbrunnur lokaður og það var til marks um niðurlægingu Miðbæjarmarkaðsins, hússins með stóra nafnið, að enginn hirti um að rýma húsnæðið og spreyta sig á nýjum rekstri. Það var ekki fyrr en löngu síðar að kvótakóngurinn af Skaganum mætti á svæðið. Nákvæmlega hversu mikill kvótakóngur Skagamaðurinn var í raun og veru er erfitt að segja til um. Það er nefnilega oft lítið að marka frásagnir af meintum auðæfum manna sem berast á. En ef marka mátti kjaftasögurnar lét maður ofan Akranesi, sem nýverið hafði hætt í útgerð og selt kvótann, pranga inn á sig húsnæði Ingólfsbrunns (eða hvort hann leigði það bara). Þarna hugðist hann opna bar og það ekki fyrir neina dóna. Kokteilbarinn leit dagsins ljós og stofnaði meira að segja heimasíðu, líkt og farið var að komast í tísku. Á drykkjarseðlinum var fjöldi kokteila og barþjónninn gaf sig út fyrir að kunna flestar kúnstir Tom Cruise úr bíómyndinni vondu. Til að skapa réttu suðrænu stemninguna, voru máluð pálmatré og húla-húla dansmeyjar á veggi og gott ef þar var ekki líka að finna páfagauk einn óhemjuljótan. Í minningu Ingólfsbars reyndi sá er þetta ritar að gefa Kokteilbarnum tækifæri. Fór þangað nokkrum sinnum og mælti með honum við aðra – sem var bjarnargreiði. Aldrei sáust þó aðrir viðskiptavinir á staðnum en táningar og ekki fékk barþjónninn slyngi mörg tækifæri til að sveifla hristaranum eða hella í glös á flugi. Fæstir drukku annað en flatan Víking-bjór af krana, sem raunar var stundum afgreiddur með sólhlífum – enda staðurinn þrátt fyrir allt kokteil-bar. Auðvitað fór þetta allt lóðbeint á hausinn og líklega verður langt í að nokkur maður verði svo bjartsýnn að reyna að opna knæpu í kjallara Miðbæjarmarkaðsins. Á meðan verðum við gömlu kúnnarnir að bíða og vona að Ingólfsbrunnur verði einhvern þessara daga grafinn upp á ný.
sp
|
