|
Skömmum Alþingi, ekki biskupinn 28.6.2004 Ég naga á mér neglurnar og hef gert það frá því ég var gríslingur. Tilraunir til að venja mig af þessu, ýmist með hryllingssögum um að kyrnisbútarnir setjist að í botlanganum og stífli hann á endanum eða með hreinum efnahernaði - þar sem fingurgómarnir voru rjóðaðir illþefjandi og bragðvondum smyrslum, hafa aldrei skilað árangri. Sé ekki fram á að hætta að naga neglur úr þessu.Í aldarfjórðung voru matarvenjur þessar óheilnæmur ósiður, en í seinni tíð eru þær orðnar að dyggð. Ég er nefnilega genginn í trúfélag sem býður mönnum að stytta neglur sínar, því ella kynnu þær að gagnast við smíði Naglfars - ægilegs herskips sem flytja mun óvígan her til Ragnaraka. Reyndar skal það viðurkennt að áhuginn á rauðu kjöti með brúnni sósu og skemmtidagskrám með öli og söng, hafði meira um inngöngu mína í Ásatrúarfélagið að segja en vonin um að deyja vopnbitinn og geta flegið feitan gölt á hverju kvöldi og drukkið mjöð úr geitarspena. Ég leyfi mér meira að segja að efast um að regnboginn sé manngengur og hallast fremur að veðurfræðilegum en goðfræðilegum skýringum á þrumum og eldingum. En eftir stendur að ég er meðlimur í trúfélagi með þeim réttum og skyldum sem því fylgir. Og trúfélagið er ekki af verri endanum. Ásatrúarfélagið er frjálslynt og víðsýnt félag, laust við ýmsar þær kreddur sem loða vilja við aðra trúarhópa. Ásatrúarmenn bera virðingu fyrir manneskjunni og sjá enga ástæðu til að fella dóma eða velta sér upp úr því hvernig fólk hagar sínu einkalífi. Til að mynda telja Ásatrúarmenn fráleitt að amast við samkynhneigð. Sem kunnugt er geta samkynheigðir gengið í eins konar ígildi hjónabands hjá fógeta, með flestum þeim réttindum sem því fylgir. Þetta telja margir ekki nóg, sem vonlegt er og krefjast þess að samkynhneigð pör fái að giftast í trúarlegum athöfnum á sama hátt og aðrir. Fer þessi umræða reglulega af stað og þá yfirleitt undir þeim formerkjum að boltinn sé hjá Þjóðkirkjunni, sem taka þurfi á málinu á prestastefnu eða á öðrum vettvangi. Þó sá er þetta ritar hafi lítinn hug á að bera blak af biskupi, er furðulegt að reyna að skella skuldinni á Þjóðkirkjuna. Staðreyndin er nefnilega sú að þótt svo ólíklega færi að Þjóðkirkjan kæmist strax á morgun að þeirri niðurstöðu að engin guðfræðileg rök mæltu gegn því að gefa saman fólk af sama kyni í fullgilt hjónaband, er lagaheimildin ekki fyrir hendi. Boltinn er hjá Alþingi. Samkvæmt lögum um trúfélög og hjónavígslur, geta prestar og forsvarsmenn trúfélaga einvörðungu gefið saman karla annars vegar og konur hins vegar. Ásatrúarmenn, sem fegnir vildu taka á móti samkynhneigðum pörum, geta því ekki framkvæmt slíkar vígslur eigi þær að hafa lagalegt gildi. Hér er ekki við biskupinn að sakast, prestastefnu eða leikmannaráð Þjóðkirkjunnar - sökin er alfarið Alþingis. Þeir sem berjast fyrir rétti samkynhneigðra para til giftinga ættu því að beina spjótum sínum að þinginu, frekar en að láta eins og allt velti þetta á samþykki kirkjuyfirvalda. Ef réttur trúfélaga til slíkra vígslna væri tryggður, myndu framsækin félög á borð við Ásatrúarmenn taka því fagnandi. Kristin samkynhneigð pör gætu stofnað óháða söfnuði og ráðið sér presta sem veita myndu þeim hjónavígslu og setja þannig pressu á Þjóðkirkjuna að taka við sér. Þá er alls óljóst hvort það stæðist lög ef Þjóðkirkjunni, vegna stöðu sinnar sem ríkiskirkju, væri stætt á að neita að gifta samkynhneigða að breyttum lögum. Eftir stendur að það er óþolandi fyrir litlu trúfélögin í landinu, ef löggjafinn sem á að skapa lagaumhverfi fyrir öll trúfélög - ekki bara Þjóðkirkjuna - getur skotið sér undan því að taka á sjálfsögðum framfaramálum, í skjóli þess að þau vefjist fyrir Lútherskum guðfræðingum.
sp
|
