|
Kína og Kyoto 15.2.2005 Kyoto-bókunin verður formlega að alþjóðalögum á morgun. Þó svo að bókunin sé verulega útþynnt miðað við þær hugmyndir sem umhverfisverndarsinnar höfðu um aðgerðaáætlun við upphaf samningaviðræðna þá er um tímamót að ræða. Ríkar þjóðir hafa skuldbundið sig til að draga úr losun gróðurhúsaloftegunda og með því er reynt að minnka áhrif loftlagsbreytinga á jörðina.Litlu munaði að Kyoto-bókunin næði ekki fram að ganga þökk sé afstöðu Bandaríkjastjórnar en Bandaríkin bera ábyrgð á 36 prósentum alls útblásturs hins iðnvædda heims. Þegar bandaríska öldungardeildin hafnaði Kyoto-samkomulaginu á þeirri forsendu að umrædd bókun skaðaði hagsmuni Bandaríkjanna og þá sérstaklega samkeppnistöðu þeirra gagnvart Kína, virtist sem allt væri unnið fyrir gýg. Afstaða Bandaríkjastjórnar þýddi að nær öll stærstu og ríkustu iðnríki heims þurftu að samþykkja bókunina til að standa við markmiðin sem voru sett við gerð hennar. Það tókst hins vegar að fá nær öll önnur iðnvædd ríki til að samþykkja bókunina, þó að sum gerðu það með ýmsum fyrirvörum. Íslendingar fengu m.a. undanþágur fyrir öll álverin sem núverandi ríkisstjórn hyggst reisa og sá þáverandi umhverfisráðherra ástæðu til að fagna þessu sérstaklega. Í þessu ljósi er athyglisvert að fylgjast með nýjasta útspili stjórnvalda í Kína í umhverfismálum. Þar í landi hafa menn stöðvað eða hægt á framkvæmdum sem mögulega hafa víðtæk umhverfisáhrif. Alls er þar um ræða 22 stórar virkjanir og þar á meðal er Þriggja gljúfra stíflan í Chang-fljóti (en það er betur þekkt sem Yangzi). Þessum framkvæmdum verður ekki haldið áfram fyrr en að loknu víðtæku umhverfismati. Ljóst er að um mjög róttæka aðgerð er að ræða enda verið að tefja framkvæmdir sem áætlað er að kosti um þúsund milljarða. Og þó svo að við Íslendingar þekkjum afar vel gerræðisleg vinnubrögð við gerð mats á umhverfisáhrifum, má vel vera að vinnubrögð kommúnistastjórnarinnar í Kína séu geðslegri en Landsvirkjunar og Framsóknarflokksins. Hvað varðar einangraða afstöðu Bandaríkjastjórnar til Kyoto-bókunarinnar þá er rétt að benda á að á árunum 1996-2000 drógu Kínverjar úr losun gróðurhúsaloftegunda um 17 prósent á meðan hagvöxtur jókst um 36 prósent. Á sama tíma jókst útblástur í Bandaríkjunum um 5 prósent. Þetta sýnir að þvert á fullyrðingar Bandaríkjastjórnar þá hafa Kínverjar sýnt viðleitni til að taka á sínum málum. Grátur Bandaríkjastjórnar um aðgerðaleysi Kínastjórnar er því óréttmætur og undirstrikar hversu ótrúlega einangruð hún er í afstöðu sinni til umhverfismála.
hfþ
|
