|
Tímamót eða ekki tímamót 4.3.2005 Sambúðin á stjórnarheimilinu hefur orðið stirðari og stirðari frá því að Halldór Ásgrímsson tók við embætti forsætisráðherra. Nú síðast tók Davíð Oddsson syrpu um Evrópuályktun Framsóknarflokksins sem Halldór Ásgrímsson hafði kallað tímamót í flokknum. Davíð ákvað að dissa Halldór all rækilega með því að segja að það hefðu einmitt engin tímamót orðið í Evrópumálum og ekkert nýtt hefði gerst, „svo framarlega sem hann sjálfur væri læs.“ Ekki er hægt að sjá að Halldór eigi annan leik í stöðunni en að éta allt ofan í sig — eða veðja á að Davíð sé í raun og veru ólæs.Áður hafði Halldór greint Alþingi frá því að Kjell Magne Bondevik hefði hringt í hann út af því sem hér væri að gerast — en svo virðist sem Framsóknarflokkurinn hafi valdið óróa í norskum stjórnmálum að þessu sinni. Í Noregi halda víst einhverjir að eitthvað sé að marka Framsóknarflokkinn, orð hans og samþykktir, eða öllu heldur boðaðar samþykktir sem síðan gufa upp í loftið. Nema að Bondevik hafi áhyggjur af því að Framsóknarflokkurinn skuli hafa samþykkt að skoða hitt og þetta, afla upplýsinga og ræða málið aftur og jafnvel stefna hugsanlega kannski að aðild, þ.e. ef aðstæður leyfa o.s.frv. Halldóri þykir ályktunin samt vera tímamót en Davíð ekki. Ætli fólk verði ekki sjálft að meta það hvort það marki sérstök tímamót að Framsóknarflokkurinn skuli vera opinn í báða enda. Þessi hugsanlegu tímamót voru svo aftur til umræðu í sölum þingsins í gær þegar Siv Friðleifsdóttir ræddi stjórnarsamstarfið sem hingað til hefði gengið vel en nú væri hún ekki sammála utanríkisráðherra um að það væru engin tímamót í ályktun flokksþings Framsóknarflokksins um að hugsanlega bæri að stefna að aðild að ESB. Í framhaldinu fór Björgvin G. Sigurðsson upp í pontu og spurði hvort Siv teldi að Davíð vildi slíta stjórnarsamstarfinu og byrja í stjórn með Vinstri-grænum. Ekki datt honum í hug að spyrja Davíð sjálfan að þessu og kannski markar það líka tímamót, að framvegis muni alþingismenn jafnan beina spurningum um ætlanir hvers annars til þriðja aðila. Siv svaraði því til eins og merk völva að ljóst væri að formenn stjórnarflokkanna töluðu ekki í takt þar sem þeir væru ekki sammála um hvort ályktun Framsóknarflokksins væru tímamót eða ekki tímamót. Í framhaldinu spurði Siv hvort einhver skilaboð væru í orðum Davíðs. Hún spurði sjálfa sig og aðra að því, raunar ekki Davíð sérstaklega. Reyndar svaraði hún því til að hún vissi það ekki en henni þætti þetta samt athyglisvert og óvenjulegt. Að minnsta kosti hlytu orð utanríkisráðherra að þýða eitthvað. Erfitt er fyrir okkur meðaljónana að höndla alla þessi speki en við reynum samt. Þessi orðaskipti eru alveg geypilega merkingarþrungin og mögnuð. Hverjar eru niðurstöðurnar? Jú, ályktun Framsóknarflokksins er tímamót — eða ekki tímamót. Að minnsta kosti ætlar Framsóknarflokkurinn kannski og jafnvel hugsanlega að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Og kannski eru það tímamót, eða ekki. Ljóst er þó að norskir stjórnmálamenn hafa af þessu áhyggjur eða að minnsta kosti sjá þeir sig knúna til að hringja langlínusamtöl út af málinu. Eitt er ljóst og það er að formenn stjórnmálaflokkanna tala ekki í takt og kannski eru skilaboð í því sem þeir segja. Eða ekki. Eitthvað hlýtur þetta allt að þýða. Í stuttu máli: Halldór er fúll út í Davíð. Davíð þolir ekki Framsóknarflokkinn. Siv er líka pirruð á Davíð. Og einhverjir finna einhvers staðar í öllu þessu tilefni til að spyrja hvort að Sjálfstæðisflokkurinn ætli í stjórn með Vinstri-grænum og telja að Siv viti mest um það af öllum. En ein tímamót hafa þó orðið. Það er endanlega orðið öllum ljóst að Framsóknarflokkurinn hefur enga stefnu nema að margt sé kannski og hugsanlega mögulegt.
kj
|
