|
Ólögleg innrás 2.5.2005 Þann 17. mars 2003 upplýsti Tony Blair, forsætisráðherra Bretlands, niðurstöðu Goldsmiths lávarðar, yfirsaksóknara Bretlands, um að innrás í Írak væri lögmæt. Þessar upplýsingar virðast eins og fleira sem frá honum hefur komið varðandi Íraksstríðið aðeins hálfsannleikur. Á hreint undraverðan hátt virðist sem Goldsmith lávarður hafi tekið kúvendingu í afstöðu sinni til þess hvort innrás væri lögmæt. Uppljóstranir breskra fjölmiðla um þessa örlagaríku kúvendingu lögmannsins gefa góða innsýn inn í hvernig staðreyndum var hagrætt í aðdraganda Íraksstríðsins.Eins og Múrinn hefur áður rakið voru ásakanir Breta og Bandaríkjamanna þess efnis að Írakar byggju yfir gereyðingarvopnum aðeins yfirskyn til að réttlæta stríðsrekstur. Þær leyniskýrslur sem birst hafa í breskum fjölmiðlum staðfesta þessa kenningu enn frekar. Í ljós kemur að Tony Blair hét George W. Bush stuðningi breskra stjórnvalda við að steypa Saddam Hussein af stóli tæplega ári fyrir innrás. Vandi breskra stjórnvalda var hins vegar sá að alþjóðalög heimila ekki hernaðaraðgerðir til að steypa ríkisstjórnum af stóli. Breskum stjórnvöldum var meira umhugað um lögmæti innrásar en bandarískum, m.a. vegna þess að Bretar eru aðilar að alþjóða sakadómstólnum. Bandaríkjunum er hins vegar yfirleitt slétt sama um alþjóðalög eða stofnanir. Til að ljá innrás lögmætt yfirbragð var því gripið til þess ráðs að saka íröksk stjórnvöld um að ráða yfir gereyðingarvopnum. Með því móti var hægt að ráðast á Írak undir því yfirskyni að stjórnvöld þar væru ógn við alþjóðasamfélagið. Ásökunin um gereyðingarvopn á hendur írökskum stjórnvöldum var því einungis pólitískur spunaleikur. Von Breta og Bandaríkjamanna var síðan sú að Saddam Hussein myndi neita vopnaeftirlitsmönnum um að stunda eftirlit í Írak og því fengju þau heimild til hernaðaraðgerða. Þessi áætlun gekk hins vegar ekki eftir þar sem íröksk stjórnvöld hleyptu vopnaeftirlitsmönnum inn í landið og leyfðu þeim að athafna sig. Einungis tæpum 10 dögum fyrir innrás í Írak, 7. mars 2003, taldi yfirsaksóknari Breta að stríð sem væri háð vegna þess að skipta ættu um stjórnarherra stæðist ekki alþjóðalög. Einnig taldi saksóknarinn að til að réttlæta innrás þyrfti vopnaeftirlitið að sanna gereyðingarvopnaeign Íraka. En sama dag og Goldsmith lávarður sendi álit sitt til Tony Blair staðhæfði Hans Blix, yfirmaður vopnaeftirlits Sameinuðu Þjóðanna, að vopnaeftirlitið gengi vel. Hins vegar þegar kom að innrásardegi var öllum ofangreindum vangaveltum ýtt til hliðar og staðhæft að innrásin væri lögleg. Það hlýtur síðan að teljast athyglisvert í þessu ljósi að á Íslandi felldi meirihluti utanríkismálanefndar, undir forystu Sólveigar Pétursdóttur, þann úrskurð að stuðningur íslenskra stjórnvalda hefði verið í góðu lagi þar sem stríðið hefði verið lögmætt. Eiríkur Tómasson prófessor fékkst meira segja til að veita íslenskum stjórnvöldum syndaaflausn fyrir stuðninginn. Var þess m.a. getið í bókun meirihlutans að Goldsmith lávarður hefði fellt þann úrskurð á sínum tíma. Nú hefur það hins vegar enn og aftur gerst að íslensk stjórnvöld styðja sig við hálfsannleik í stuðningi sínum við Íraksstríðið. Og eins og áður finnst Múrnum rétt að árétta það.
hfþ
|
