|
Prófkjörsdallurinn 30.10.2005 Undanfarið hefur allt Ísland verið undirlagt af tvennu: Bachelornum í Sjónvarpinu og frambjóðendunum á flettiskiltunum. Bacholerinn snýst um að láta okkur fá áhuga á ofurvenjulegu fólki sem við þekkjum ekki neitt og sker sig á engan hátt úr.Frambjóðendarauveruleikakeppni Sjálfstæðisflokksins snýst um það sama og minnir að flestu leyti á gott raunveruleikasjónvarp: Hefur ákveðið afþreyingargildi en fjallar ekki um neitt. Keppendur í þessari raunveruleikakeppni virðast helst reyna að koma sér á framfæri með a) því að opna kosningaskrifstofur þar sem þeir bjóða kaffi og vöfflur af stakri íhaldssemi eins og ógeðsdrykkurinn hafi aldrei haldið innreið sína í íslensk sjónvarp og b) auglýsingum í öllum stærðum og gerðum í prentmiðlum. Stöku keppandi færir sig upp á skaftið og skella sér á flettiskilti eins og Jórunn Frímannsdóttir á Glæsibæ eða Júlíus Vífill Ingvarsson á Hverfisgötu þar sem hann var lengi vel rauður sem túmatur í framan en virðist nú hafa fölnað nokkuð eftir því sem liðið hefur á baráttuna. Öfugt við Ástarfleyið er fátt um nýjar hugmyndir í þessari keppni og enginn er þar kapteinn Flygenring. Í stað þess hafa keppendur ákveðið að halda sig við það gamla og góða og ekki síst stuðningsmannaauglýsingar sem sanna að keppendur þekki mjög mjög marga. Þannig hafa Hanna Birna Kristjánsdóttir, Þorbjörg Helga Vigfúsdóttir og áðurnefnd Jórunn birt nafnahlemma í blöðum þar sem ýmsir Jónar Jónssynir og Guðrúnar Guðmundsdætur keppast við að lýsa yfir stuðningi í örsmáu letri og lesendur fyllast aðdáun á að ekki eldri konur hafi kynnst svona mörgum. En aðrir eru á móti öllum þessum mörgu litlu og vilja frekar minna á þá fáu stóru eins og Gísli Marteinn sjálfur sem er frægur raunveruleikaþáttaflakkari (Kastljósið, Júróvisjón, Laugardagskvöld) og er ekki bara með litlu nöfnin sem nærsýnir þurfa stækkunargler til að sjá heldur útvalda stuðningsmenn með myndum (Gísli gleymir aldrei gamla fólkinu sem sér ekki þessi mörgu litlu nöfn) og þar sem hann er frægur nýtur hann stuðnings allra sem eru frægir — hann er Beverly Hills-keppandinn. Svo eru auglýsingar Vilhjálms Þórmunds þar sem hann stendur glaðbeittur fyrir framan hóp glaðbeitts fólks sem maður fær ekkert frekar að vita um og gæti þess vegna verið leigt frá Eskimo models eða verið stuðningsmenn (kannski höfðar Vilhjálmur bara til Eskimo módelanna) eða verið fólkið sem mætti á síðasta ættarmót. Kosningaskrifstofurnar eru líka þrungnar merkingu — sumir eru niðri í miðbæ (og Aðalstrætið jafngildir þar Broadway/Hollywood), aðrir nær úthverfunum og öllum hinum fjölmennu hverfasamtökum Sjálfstæðismanna og enn aðrir ganga alla leið og koma sér fyrir í úthverfahjörtum — eins og Gústaf Níelsson sem er með skrifstofu í Blásteini í Hraunbæ milli þess sem hann ræðir við leigubílstjórana sem hringja á Útvarp Sögu. Þeir sem ekki eiga útvarpsstöðvar og hafa skemmt leigubílstjórum Íslands um árabil reyna að koma sér í fjölmiðla — sjaldnast þó til að ræða pólitík. Hver og einn hefur samt sína sérstöðu sem hann síðan kemur á framfæri. Einn telur það helst sér til afreka að aka einkabíl (kannski ætti maður að bjóða sig fram á þeirri forsendu að maður borði pizzur og finnist þær góðar), annar er eftir áralanga þjálfun og söfnun lokka og aukakílóa orðinn „tvífari“ Davíðs Oddssonar, þriðji vill fækka umferðarslysum í húsdýragarðinum (vonandi verður arftaki Guttorms gætnari en hann var). En sameiginlegt þeim öllum er að hafa tileinkað sér hallelújatóninn sem blómstar á landsfundum flokksins og sjónvarpsstöðinni Ómega. Öfugt við aðrar raunveruleikakeppnir er þetta víst mjög dýrt. Leiga á húsnæði, ljósmyndir, hönnun og birtingar í dagblöðum kosta sitt, alveg sama hvað frambjóðendur reyna að segja að þeir fái marga sjálfboðaliða til að hjálpa sér (þessi með bílinn hefur víst alla tólf meðlimi í félagsskapnum Vinum einkabílsins í sínu liði). Morgunblaðið hefur nú áttað sig á þessu og þar sem það er leynt og ljóst að reyna tileinka sér málstað Vinstri-grænna (sem er mjög til fyrirmyndar) leggur blaðið til (því það er persóna, ekki síður og jafnvel frekar en blaðamenn þess) í Reykjavíkurbréfi sínu í dag að þeir möguleikar verði skoðaðir að auka framlög úr opinberum sjóðum til stjórnmálaflokka og einstakra frambjóðenda og að almennar leikreglur verði settar um framkvæmd prófkjöra. Til að fela vinstrigrænu slagsíðuna gætir nafnlaus höfundurinn þess að setja þetta fram í drýldnum drambstóni með því að segja að þetta þurfa að ræða á „málefnalegan“ hátt en „ekki í þeirri tóntegund, sem hefur einkennt nánast allar umræður um þessi málefni hingað til“ (les: við erum engir kommar þó að við séum smátt og smátt að taka upp öll stefnumál þeirra) en ef maður reynir að útiloka tóntegundina og horfa á innihaldið — eins og þeir auglýsa nú svo grimmt — þá er þessi umræða kannski besta afleiðingin af þessari annars klénu fegurðarsamkeppni. Vonandi tekur Sjálfstæðisflokkurinn upp eitthvað nýtt áður en við deyjum úr leiðindum yfir þættinum (jafnvel Steini bachelor er hressari en frambjóðendahersingin) — því að auðvitað eiga að vera „surprising twists“ í svona þáttum. Kannski mætti setja alla frambjóðendur saman á einhvers konar ástarfley — prófkjörsdallinn — og senda þá í þriggja vikna ferð með kvikmyndavélum og leyfa sjónvarpsáhorfendum að fylgjast með. Kostnaður væri örugglega ekki meiri en nú er (minni fyrir hvern og einn), taugastríðið svipað og skemmtigildið mun meira. Jafnvel gæti hið opinbera komið til hjálpar með því að láta Ríkisútvarpið framleiða hann og þá væri það svo val áhorfenda hvort þeir hefðu hug á að fylgjast með þessari dramatík. Svo mætti kjósa frambjóðendur burt, nokkra í þætti. Og satt best að segja eru þeir dálítið þannig að sum okkar mundu miklu heldur vilja kjósa þá burt af fleyinu en í borgarstjórn.
kj
|
