Síðustu forvöð 9.7.2006 Sumarið fer senn að styttast í annan endann og um leið fer hver að verða síðastur til þess að kynna sér víðernin norðan og austan Vatnajökuls. Stórum hluta þeirra og mörgum ómetanlegum náttúruperlum verður nefnilega að óbreyttu sökkt með haustinu, þegar byrjað verður að fylla upp í Hálslón.Í ljósi þess hljóta yfirlýsingar nýs iðnaðarráðherra og formannskandídats Framsóknarflokksins um að stóriðjustefna ríkisstjórnarinnar sé löngu liðin undir lok að koma landsmönnum spánskt fyrir sjónir. Allir þeir sem fylgst hafa með flokkssystur og forvera Jóns Sigurðssonar í starfi síðastliðin þrjú ár hljóta líka að klóra sér í hausnum – þó ekki væri nema bara fyrir plottfundi Valgerðar Sverrisdóttur með fulltrúum erlendra álfyrirtækja og forsíðumyndirnar af skælbrosandi ráðherranum með vinnuhjálm á höfði. Bent hefur verið á að einungis eru liðnir tveir mánuðir síðan Valgerður undirritaði fyrir hönd ríkisstjórnarinnar viljayfirlýsingu um að reist verði álver við Húsavík. Stóriðjuleysi hefur því greinilega ekki verið lengi á dagskrá stjórnarheimilisins. Þessi afneitun framsóknarmannsins Jóns á eigin stefnu er auðvitað dæmigerð en ber vott um ákveðna hugarfarsbreytingu í þjóðfélaginu. Stóriðja er ekki kúl hjá fólkinu í landinu og meira að segja Framsóknarflokkurinn er búinn að átta sig á því. Það dugar samt skammt að segjast löngu hættur við stóriðjuna meðan enn er steypt við Kárahnjúka og meðan stjórnvöld styðja leynt og ljóst umræðu um að reisa álver á fleiri stöðum á landinu. Auðvitað má vona að yfirlýsingar Jóns Sigurðssonar þýði að Framsóknarflokkurinn hafi loksins séð að sér og alvöru stefnubreyting sé í vændum. Fólk sem styður stóriðjulaust Ísland hefur þó auðvitað mun betri kost – að kjósa einfaldlega nýja ríkisstjórn næsta vor. Þá getum við stutt fólk sem hefur sýnt andstöðu við stóriðju og tilheyrandi náttúruspjöll með orðum sínum og gjörðum síðastliðin fjöldamörg ár en hagar ekki bara seglum eftir vindi.
ht
|
