Mogginn finnur sér kaldastríðsandstæðing 28.7.2006 Í Staksteinum Morgunblaðsins í gær skaut gömul hugmyndafræði upp kollinum. Á tímabili leit út fyrir að búið væri að fæla hana burt en eins og áður hefur verið fjallað um á þessum vettvangi er hún enn við lýði hjá ritstjóranum sjálfum.Pistill hins nafnlausa höfundar Staksteina byrjar á þeirri vafasömu hugmynd að þar sem „vinur" Hugos Chavezar, Alexander Lúkasjenkó forseti Hvíta-Rússlands, hefur gerst sekur um mannréttindabrot þá sé Chavez á einhvern hátt meðsekur. Síðan kemur sú rökvilla að þar sem til sé fólk á Íslandi sem hafi stutt ýmis stefnumál Chavezar þá sé þetta fólk líka stuðningsmenn Lúkasjenkós, eða í það minnsta nokkuð vont fólk. Á ensku hefur rökvillan hlotið sérstakt nafn, „guilt by association", en er reyndar svo augljós að hún ætti ekki að þurfa sérstakt nafn frekar en önnur vitleysa. Næsta atriði sem Morgunblaðið vekur athygli á er nýleg vígvæðing Venesúela. Ritstjórn Morgunblaðsins hlýtur að hafa lágmarksþekkingu á samtímasögu Venesúela. Þess vegna þarf ekki að segja henni að Venesúela hefur ekki ógnað eða átt í útistöðum við annað ríki, ekki heldur undir stjórn Hugos Chavez. Ástæða þess að Chavez telur nauðsynlegt að kaupa rússnesk vopn er sú að sumt bendir til að réttkjörinni stjórn hans standi ógn af mesta herveldi heims, Bandaríkjunum. Bandaríkin eyða nokkur hundruð sinnum meira fjármagni til hermála en Venesúela þegar ótalin eru yfirstandandi stríð í Írak og Afghanistan. Nýjasta útspil Chavezar mun litlu breyta þar um. Af þessum sökum telja friðarsinnar á Vesturlöndum að Chavez eigi fremur að treysta á alþjóðlegan stuðning friðarhreyfinga ef svo ólíklega vill til að Bandaríkin ráðist þar inn. Stærsti ókosturinn við vígvæðingu Chavezar er í raun að hann skuli ekki setja peningana í hin verkefnin sem einkenna stjórnartíð hans: Uppbyggingu heilsugæslu og skólakerfis fyrir fátæka íbúa, útdeilingu jarða til landbúnaðar og snarminnkun atvinnuleysis. Auk þess hefur Chavez ýmsar hugmyndir um þróunaraðstoð í formi ókeypis menntunar lækna og aukna samvinnu fátækra ríkja á suðurhveli jarðar. Það eru þessi stefnumál sem allir áhugamenn um útrýmingu fátæktar hljóta að fagna. Eftir að stefna Alþjóðabankans sigldi í strand í Argentínu og öðrum löndum S.-Ameríku hefur stjórn Chavezar sýnt að hægt er að vinna bug á fátækt og eymd eftir öðrum leiðum en þeim sem fyrst og fremst koma bandarískum stórfyrirtækjum til góða. Í þessu felst hins vegar engin skuldbinding til að fallast á allt sem Chavez kann að taka sér fyrir hendur. Stuðningur félagshyggjufólks við Chavez er nefnilega ekki eins og stuðningur Morgunblaðsins við Bandaríkjastjórn þar sem öll utanríkisstefna er sjálfkrafa samþykkt um leið og hún er gerð opinber. (Eða man einhver eftir því að Morgunblaðið hafi nokkurn tímann mótmælt hernaðaraðgerðum Bandaríkjamanna?) Morgunblaðinu hefur enn ekki tekist að losna úr hlutverki áróðursvélar í kalda stríðinu – jafnvel þó að allir séu sammála um að stríðið sé fyrir löngu yfirstaðið. En vegna þess að Múrinn var aldrei áróðurstæki í neinu stríði þarf ritstjórn þess ekki að réttlæta allar gjörðir þeirra stjórnvalda sem að öðru leyti er fagnaðarefni að hafi náð kosningu. Þess vegna felst engin mótsögn í því að fagna því hvað Hugo Chavez hefur gert fyrir fátækustu íbúa Venesúela og að harma um leið nýlega vígvæðingu. Mótsögnin er aðeins til staðar í augum hins nafnlausa staksteinahöfundar sem þarf að einfalda stjórnmálin í með-eða-á-móti. Ritstjórn Morgunblaðsins virðist enn líta svo á að hún berjist með góðu strákunum í Washington og „Múrverjar og aðrir aðdáendur" styðji vondu karlana í austri og suðri. Um leið og utanríkismálin taka að flækjast umfram tvípóla kaldastríðsumræðu hrynur sjálfsmynd Morgunblaðsins og eftir stendur veruleiki þar sem skoðanir upplýstra manna byggjast á öðru en gagnrýnislausri fylgispekt við eitt eða tvö risaveldi.
fd
|
