Af pólitískum óförum 15.2.2007 Ekki fór framhjá neinum nýjasta skoðanakönnun Fréttablaðsins. VG og Samfylking geta myndað meirihluta á meðan framsókn fær aðeins tvo þingmenn, væntanlega Valgerði og Guðna. Ég kættist! Einhvernveginn fannst mér það gleðiefni að sjá Framsóknarflokkinn verða að engu og er þó, eins og svo voðalega margir aðrir, af góðu framsóknarfólki kominn. Eftir að hafa glaðst læddist að mér samviskubitið, því ætti ég að gleðjast yfir óförum annarra?Traustur framsóknarmaður sagði við mig að allir væru í raun framsóknarfólk. Röksemd hans var á þá leið að allir fetuðu milliveg og vægu af yfirvegun og rökvísi kosti og galla þess sem í boði var og þannig óhjákvæmilega neyddust á braut hins vandrataða millivegar. Kreddur og blind trú væru ekki í eðli Íslendinga sem væru upp til hópa jarðbundið og skynsamt fólk og kysu því Framsóknarflokkinn. Mikið þykir mér miðjan vandrötuð þegar aðeins 3.9% þjóðarinnar virðast finna hana og eðlilega spyr ég: Er það fólkið eða flokkurinn sem villtist af leið? Ef maður veltir því fyrir sér á eigin forsendum, þá hef ég aldrei kosið Framsókn og „haldið trú“ (geri ég ráð fyrir) við vinstri stefnu. Að dómi hins rökvísa framsóknarmanns stika ég hinn greiða veg ógagnrýninnar hugsunar í átt til draumalandsins sem hvergi er. Ég tel hinsvegar að ég, líkt og allt það fólk sem hefur fyrir því að taka afstöðu, eyði ómældum tíma í að vega og meta þá kosti sem fyrir mér liggja. Það er sem mér virðist því sem flokkurinn sem sækir stöðugt fram hafi hægt og bítandi hætt að ígrunda sín skref og hugsað aðeins um sóknina. Þannig hefur horfið úr flokknum sýn og yfirvegun sem leiðir fólk til vel mótaðra áætlana til framtíðar sem almenningur getur svo tekið afstöðu til. Þegar ég, sem hef fyrir því að taka afstöðu með tilheyrandi fyrirhöfn, skynja og verð vitni að þvílíkri hrörnun í vinnubrögðum flokks, sem vel má leiða líkur að að ætti að höfða til þeirra sem vilja feta ímyndað einstigi milli hægri og vinstri, verð ég að segja að ég gleðst. Ég gleðst vegna þess að ég veit að þeir sem afstöðu taka (aftur: með tilheyrandi fyrirhöfn) geta ekki lifað við það að vera án sýnar. Mér hefur hingað til súrnað ógurlega að horfa upp á það þegar fulltrúi minnsta flokksins á landinu var forsætisráðherra, að horfa upp á einn mann sem grillar kjöt hirða helstu ábyrgðarstöður í Reykjavík, iðnaðarráðherra sem þvær hendur sínar af helstu stefnumálum flokksins í áratugi og skiptir svo um embætti, forsætisráðherrann hverfur og við tekur nýr maður (doktor á la lettre), það er eitt í dag en annað á morgun og enginn ber ábyrgð á neinu. Mér, sem legg mig fram um að taka afstöðu, gremst svona hringavitleysa og gleðst því þegar ég sé flokk sem stendur fyrir þvílíku hverfa. Hinsvegar hefur sá rykmökkur, sem hringspól þessa hverfandi flokks hefur þyrlað upp, byrgt okkur sýn á hvað „samstarfsflokkurinn“ er að dunda sér. Að öllum líkindum tekst honum að komast upp með það, enn og aftur, að gefa stefnuyfirlýsingu svo almenns eðlis að enga yfirvegun þarf til að meta þeirra draumaland (ef þeir gefa þá nokkuð upp). Undir almennum klisjukenndum slagorðum um frelsi og einstaklingshyggju halda þeir við stefnu sem er greypt í stein en hvergi má ræða, allavega örugglega ekki afleiðingarnar, til þess eru of miklir hagsmunir í húfi.
ehh
|
